Herkes hayatındaki erkekten öyle yada böyle bahseder.
Şikayetler, mutluluklar, umursamazlıklar, biten bir ilişki, yeni başlayan bir ilişki, kız arkadaşlarla paylaşılır genellikle.

Ortak sorun ise yaşça büyük olan görmüş geçirmiş bir ablanın öneriysiyle çözülür göya,
Beklentisiz olun!
Beklentilerinizi en aza indirgerseniz üzülmezsiniz.

Hayatımda kimden beklentim yoktur benim? diye sorunca kendime;
Cevabım: Umursamadığım insanlardan oluyor.
Yani benim dış kapının dış mandalından beklentim yoktur.
Ama karşımdaki sevdiğim bir arkadaşımsa, yada sevdiğim insansa beklentilerim vardır tabi.

En sevdiğiniz arkadaşınızı sürekli sizin aradığınızı düşünün.
Bir gün "öf be" dersiniz.
Hep ben arıyorum, bundan sonra aramayacağım biraz da o arasın beni.
Önemsenmek, özlenmek istersiniz.
Yada kardeşinizin yaş gününüzü umursamasını beklersiniz.
Sıradan iş arkadaşlarınızın yaş günü tarihinizi bilmiyor olmasa size dokunmaz bile.

İş sevgili olunca, beklentisiz sevmek ne de anlamsız bir söz!
Beklentim yoksa zaten sevgilim değildir.
Umrumda bile değildir ki!
Arasada umursamam, aramasada umursamam.
Selam versede hoş vermesede hoş.
Evet insana sevdikleri hayal kırıklıkları yaşatır.
Bu durumda beklentisiz sevmek demek, sevmemek mi demek acaba?
Yani bize verilen reçete, sevme?
Niye?
Kırılırsın, üzülürsün?
Kırılacağım, üzüleceğim diye sevmemeyimi tercih etmeliyim.
Bağlanmaktan korktuğum için sevmeyim.
Beklentilerim karşılanmayacak diye sevmeyim.
Peki sevgi emek değil mi?
Emek harcamazsak karşımızdaki insanlara, o zaman bu sevgi olmaz.
Olsa bile zamanla bitmeye mahkumdur.
Aynı kısır döngüde sıkışıp kalıyorum.

Anne evladını beklentisiz sever evet.
Bu kadar...
Bunun dışında hiç bir sevginin beklentisiz olacağına yada süreceğine inanmıyorum.
Birinin size karşı sevgisini, iyi niyetini öldürmek isterseniz, aramayın, sormayın, önemsemeyin.

Karşınızdaki insan başta afallayacaktır, sizin uzaklaşmanız yüzünden elinden kaçırmaktan korkacaktır, kaybetmenin verdiği korkuyla üzerinize düşecektir.
Bir müddet sonra unutacaktır.

En çok sevdiklerimizi üzeriz ya,
İşte beklentiler yüzünden.
Hayatımızda hiç kimsenin beklentisini karşılayamıyor olabiliriz.
Ama hayatızı değerli  kılan ailemizin, karımızın, kocamızın, sevgilimizin, annemizin, babamızın, kardeşimizin beklentilerini karşılamıyorsak, varlığımızda pek bir anlamı yok hani!

Beklentisiz sevmeliymişiz...
Hadi Ordan!
Beklentisiz sevmeyeceğim.
Çünkü, böyle bir kavram olamaz.
Birbirini umursamayan, emek harcanmayan, bedelsiz ilişkilerin de lügatımda benim için anlamı yok.

Çevrenizin beklentilerinizi karşılayacak insanlarla dolu olması ve kıymetlerini bilmeniz  dileklerimle.

CRA 13.Ocak.2010 Çarşamba - 22:14:00